Polska Partia Narodowa nie mieni się ideałem na rodzimej scenie politycznej, ale swymi osiągnięciami i szerokim frontem informacyjno-propagandowym, może zaimponować niejednemu ugrupowaniu o znakomicie większych funduszach własnych i wsparciu ze strony oficjalnej machiny medialnej. Urozmaiciliśmy odbieranie nacjonalizmu wśród społeczeństwa za pomocą nowoczesnych środków przekazu elektronicznego, budując ciekawą stronę internetową, takież Radio PPN i wydając 2 muzyczne płyty CD o charakterze satyryczno-politycznym(eksperyment z „nacjonalizmem ludycznym”) i jedną wspomnieniowo-historyczną - „BIAŁO-CZERWONA KREW” ku czci Narodowych Sił Zbrojnych. Posiadamy od lat liczący się na rynku tygodnik narodowy „Tylko Polska” (plus kilka innych tytułów) , którego nie dorobiła się żadna w miarę autentyczna organizacja narodowa. Ten mechanizm obsługuje zasadniczo kilka-kilkanaście(w porywach) osób, albowiem po nienajlepszych doświadczeniach z wyborami parlamentarnymi w 2005 roku, kierownictwo PPN postanowiło zrezygnować z pójścia na masowość i przypadkowość w przyjmowaniu wszystkich chętnych, którzy się do nas zgłaszali, a w zamian budować ugrupowanie kadrowe i elitarne, które w odpowiednim momencie poszerzy swe struktury o aktywistów niższego stopnia i szeregowych członków o wyrobionym poziomie ideowym. Kierujemy się w tym względzie strategią i taktyką Obozu Narodowo Radykalnego-ABC, który nie liczył więcej niż 500 osób – sprawdzonych i nietuzinkowych działaczy narodowych – zdolnych w latach II wojny światowej powołać silną i liczną strukturę polityczno-cywilną oraz wojskową (NSZ).
We wszystkich okręgach wyborczych zarejestrowała się Polska Partia Pracy (PPP) o nikłym lub żadnym poparciu w badaniach opinii publicznej. Kilkakrotnie wspominałem o niej w swych tekstach, ale przypominam garść danych dodając świeże fakty, żeby nasi Czytelnicy utrwalili sobie zasadniczą prawdę, iż w wypadku PPP mamy do czynienia z ugrupowaniem lewackim - całkowicie wrogim naszym, narodowym ideałom.
Na oczach Polaków wódz Ligi Polskich Rodzin - zwany Romciem Paluchem, Romulusiem, Mówiącym Koniem itp. - dokonuje samounicestwienia własnego ugrupowania, co wynika z jego oportunizmu i cynicznej gry o zachowanie resztek władzy. To nie przypadek, że ten fałszywy endek wykreował na protektora swoich walących się w gruzy rojeń o wielkości aparatczyka PZPR-u i przegranego uczestnika wewnętrznych rozgrywek w PiS-ie Janusza Kaczmarka - człowieka, o którym wszystko można powiedzieć, tylko nie to, iż kiedykolwiek przejawiał najmniejsze sympatie do ruchu narodowego. Wprost przeciwnie, jako szef MSWiA i wcześniejszy prokurator wysokich szczebli (m.in. prokurator krajowy), prześladował autentycznych narodowców z Polskiej Partii Narodowej i pokrewnych organizacji, w czym zresztą miał poparcie Romana Giertycha, pozbywającego się w ten sposób politycznej konkurencji. Tutaj leży główne pole minionych knowań obu panów, bo teraz ani jeden, ani drugi nie uczyni nam już żadnej krzywdy.
Z materiałów komunistycznej bezpieki wynika, że obecny lider lewicy był zarejestrowany jako tajny współpracownik „Alek”. Młody Kwaśniewski musiał czuć się bardzo pewnie - komentuje „Fakt”. Nawet SB oszukiwał, że jest magistrem.
„Fakt” jest pierwszą gazetą, która dotarła w Instytucie Pamięci Narodowej do teczek byłego prezydenta. Gazeta twierdzi, że nie skorzystała z przecieku ani nikt nie podrzucił jej tajnych teczek. Do zachowanych w IPN materiałów dotyczących Aleksandra Kwaśniewskiego dotarł najprostszą drogą.
W dniu 25 września 2007 r. Instytut Pamięci Narodowej opublikował pod adresem http://katalog.bip.ipn.gov.pl/ cztery rodzaje katalogów: 1. kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych b. PRL; 2. pracowników, funkcjonariuszy, żołnierzy organów bezpieczeństwa państwa; 3. informacji o osobach pełniących funkcje publiczne; 4. osób rozpracowywanych.
Przedstawiam II część mego dumania nad partyjnym przedwyborczym rozgardiaszem w III/IV RP, ponieważ zebrało się trochę nowych wiadomości i materiałów, które wypada obdarzyć komentarzem i przedstawić Szanownym Czytelnikom. Podumajmy razem, częściej wybuchając zduszonym śmiechem, niż roniąc łzę, bo za bardzo nie ma nad kim.
Jeszcze za czasów wyborów do Sejmu I, II i III kadencji w latach 1991, 1993, 1997, telewizja publiczna cotygodniowo pokazywała zestawienia dokumentujące ilość czasu poświęconego każdemu z ugrupowań politycznych biorących udział w wyborach. Pilnowała tego min. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, która także w tych wyborach zapadła się pod ziemię.
Komuniści, socjaliści, skrajne lewactwo, organizatorzy i uczestnicy pedalskich „manif” znaleźli się na eksponowanych miejscach partii Jędrka Lipy.
Łączcie się ! w myśl zasady: „Aby nasza partia rosła w siłę a jej mętom żyło się dostatniej”.
ZOBACZ! Encyklopedia jest stale rozbudowywana Czekamy na Wasze propozycje
Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć
ZNIKAJĄCE STRONY
Polonica.net – prawicowy portal internetowy działający od 2002 roku[1], firmowany przez Katolicko-Narodowy Ruch Oporu Kontrjudaizacji i Kontrdepolonizacji, Polski Związek Patriotyczny i Ogólnoświatowy Ruch Katolickiej Awangardy Narodowej. Na stronie znajduje się kilkadziesiąt artykułów (autorem ich jest m.in. ksiądz Henryk Jankowski) propagujących treści antysemickie oraz Lista Żydów, do której twórcy strony zaliczyli m.in. Donalda Tuska, Ludwika Dorna, Lecha Kaczyńskiego, Lecha Wałęsę, Adama Michnika, Monikę Olejnik, DJ 600V, czy nawet Dodę, Gosię Andrzejewicz, Jolę Rutowicz, Henryka Batutę (postać fikcyjna) i innych[2], przy czym niektóre krótkie biogramy odsyłają do innych, obszerniejszych. Tak jest np. w przypadku Tadeusza Mazowieckiego[3] czy Adama Michnika, który ma biogram zaczerpnięty z dwóch książek Jerzego Roberta Nowaka[4].
Autorzy strony przyznają, że pochodzenie większości osób jest ustalane z postawy, powiązań, działalności, dokonań i wypowiedzi. Na podstawie listy zaprezentowano w Koszalinie plakat "Żydzi won z katolickiego kraju" mający zachęcać do obejrzenia wystawy na temat antysemityzmu, który spowodował duże kontrowersje i doprowadził do przedwczesnego zamknięcia ekspozycji przez policję[5][6]. Redaktorzy sprzeciwiają się kanonizacji Jana Pawła II. Jak czytamy na stronie głównej portalu: z przykrym niesmakiem Prawdy, musimy stwierdzić, że Jan Paweł II zasługuje jedynie na miano "Wielkiego Żyda", lub "Wielkiego Rabina Rzymu" - za całokształt, ale broń Panie Boże, z całą pewnością nie, na pewno nie świętego, nie na świętego Kościoła katolickiego! To JPII zjudeizował Rzymsko-Katolicki Kościół, to JPII dopuścił do wielu odstępstw i herezji, do panoszenia się żydostwa i żydzizmów w Kościele[7].
Dominantą tematyczną serwisu jest stwierdzenie, że Polska polityka i gospodarka zostały opanowane przez osoby pochodzenia żydowskiego[8]. Na głównej stronie witryny czytamy, iż osoby te dążą do zniszczenia polskiej tradycji, a także zdecydowanie opowiadają się przeciw konserwatyzmowi obyczajowemu i silnej pozycji Kościoła katolickiego[8]. To, zdaniem autorów, sprawia, że osoby pochodzenia żydowskiego stanowią główne zagrożenie dla Polski, dlatego też autorzy opowiadają się za "wygnaniem Żydów z kraju"[8].
Osoby tworzące serwis wycofały poparcie dla takich organizacji jak Narodowe Odrodzenie Polski (oskarżenie o "kryptożydowstwo, quasi i kryptonazizm, żydowskie przywództwo") czy Liga Polskich Rodzin (oskarżenie o "pro-rosyjskość, pro-UE, filosemityzm i powiązania z kryptomasońską lożą Opus Dei")[8].
W sekcji "Czerwone żydorysy" publicyści witryny przygotowali "prawdziwe życiorysy" polskich polityków, łącznie z ich "faktycznymi", żydowskimi nazwiskami[8]. Przykładowo, były prezydent Aleksander Kwaśniewski określany jest jako "Izaak Stoltzman". Jacek Kuroń, "prawdziwe" nazwisko Icek Kordblum uważany jest za "wroga #1 polskości, stalinowca, fanatycznego komunistę, alkoholika, świnię Orwellowską" itd.[8].
Mimo rozpoczęcia śledztwa ws. strony przez wydział wywiadu kryminalnego łódzkiej Komendy Wojewódzkiej Policji (m.in. na podstawie Art. 256 i Art. 257 Kodeksu Karnego), ewentualne zatrzymanie autorów i zamknięcie strony jest utrudnione ze względu na to, że strona znajduje się na amerykańskim serwerze.
↑ Patrz jedno z wydań książki Jerzego Roberta Nowaka pt. Czerwone dynastie, Wyd. MaRoN, Warszawa, s. 35-39 (w wydaniu z 2008 roku) oraz książka tegoż autora pt. Czarny leksykon I, Wyd. von borowiecky, Warszawa 1998, s. 149-151, 157-185. Patrz również: Załgany rodowód Adama Michnika - vel Aarona Szechtera
POLSKI PUB PRZESZEDL W
RECE MLODOTURKA
PODOBNEGO DO
LEONARDA COHENA
PUB POLSKI TO JUŻ HISTORIA!
1. Nigdy nie chciałem wystąpić przed kamerą tzw. „Telewizji Narodowej” ze względu:
a. na jej żenujący poziom techniczny realizowanych filmików;
b. na pokazywanie w niej wielu osób i wydarzeń, z którymi mi nie po drodze;
c. na rozpowszechnianie przez p. Sendeckiego oszczerstw pod moim adresem w stylu i formie jak w filmiku o „Polskim Pubie”. Zareplikowałem je już dawno w „Wielkiej Encyklopedii Oszołomów” (link)
d. ponieważ nie wiem, kim on naprawdę jest, skoro, w przeciwieństwie do mnie, nie zamieścił żadnego dossier o sobie. 2. To prawda, że nigdy nie byłem właścicielem lokalu, w którym przez cztery lata działał „Polski Pub”. Właścicielem była spółka mojego syna, a ja byłem jej prezesem Zarządu. 3. Spółka została sprzedana wraz z lokalem i to czysto polskiemu nowemu właścicielowi z branży gastronomicznej, znającemu się na tej działalności. Zatrudnił on jako barmana młodego Turka, choć reszta personelu tak jak za mojej działalności była i jest Polakami. Nie mam więc już wpływu na zmianę wyglądu i personelu lokalu. No ale zamiast pleść dyrdymały i prowokować wypisywanie kolejnych świństw pod moim adresem, wystarczyło do mnie zadzwonić. Pan Sendecki ma do mnie ogólnodostępny numer telefonu, ale on wolał zrobić mi kolejne świństwo. Po raz kolejny dał pokaz swojej postawy, czyli manipulacji i kłamstw. Ot taka jest ta „TELEWIZJA” zwana niestety „NARODOWĄ”.
Partie polityczne w RP 
Polska Partia Narodowa nie mieni się ideałem na rodzimej scenie politycznej, ale swymi osiągnięciami i szerokim frontem informacyjno-propagandowym, może zaimponować niejednemu ugrupowaniu o znakomicie większych funduszach własnych i wsparciu ze strony oficjalnej machiny medialnej. Urozmaiciliśmy odbieranie nacjonalizmu wśród społeczeństwa za pomocą nowoczesnych środków przekazu elektronicznego, budując ciekawą stronę internetową, takież Radio PPN i wydając 2 muzyczne płyty CD o charakterze satyryczno-politycznym(eksperyment z „nacjonalizmem ludycznym”) i jedną wspomnieniowo-historyczną - „BIAŁO-CZERWONA KREW” ku czci Narodowych Sił Zbrojnych. Posiadamy od lat liczący się na rynku tygodnik narodowy „Tylko Polska” (plus kilka innych tytułów) , którego nie dorobiła się żadna w miarę autentyczna organizacja narodowa. Ten mechanizm obsługuje zasadniczo kilka-kilkanaście(w porywach) osób, albowiem po nienajlepszych doświadczeniach z wyborami parlamentarnymi w 2005 roku, kierownictwo PPN postanowiło zrezygnować z pójścia na masowość i przypadkowość w przyjmowaniu wszystkich chętnych, którzy się do nas zgłaszali, a w zamian budować ugrupowanie kadrowe i elitarne, które w odpowiednim momencie poszerzy swe struktury o aktywistów niższego stopnia i szeregowych członków o wyrobionym poziomie ideowym. Kierujemy się w tym względzie strategią i taktyką Obozu Narodowo Radykalnego-ABC, który nie liczył więcej niż 500 osób – sprawdzonych i nietuzinkowych działaczy narodowych – zdolnych w latach II wojny światowej powołać silną i liczną strukturę polityczno-cywilną oraz wojskową (NSZ). 
We wszystkich okręgach wyborczych zarejestrowała się Polska Partia Pracy (PPP) o nikłym lub żadnym poparciu w badaniach opinii publicznej. Kilkakrotnie wspominałem o niej w swych tekstach, ale przypominam garść danych dodając świeże fakty, żeby nasi Czytelnicy utrwalili sobie zasadniczą prawdę, iż w wypadku PPP mamy do czynienia z ugrupowaniem lewackim - całkowicie wrogim naszym, narodowym ideałom. 
Jeszcze za czasów wyborów do Sejmu I, II i III kadencji w latach 1991, 1993, 1997, telewizja publiczna cotygodniowo pokazywała zestawienia dokumentujące ilość czasu poświęconego każdemu z ugrupowań politycznych biorących udział w wyborach. Pilnowała tego min. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, która także w tych wyborach zapadła się pod ziemię. 
