SZCZEGÓLNIE GORĄCO POLECAMY


Linki

Sondy
Którą nację lubisz?
 

Która z partii politycznych ma największy procent mniejszości narodowych
 

Ile osób narodowości żydowskiej mieszka w Polsce?
 

Jaki procent mediów w Polsce jest całkowicie w polskich rękach?
 

Jaki procent prawdy podają media o. Rydzyka?
 

Które media podają prawdę?
 

Cz czytasz gazety redagowne przez Leszka Bubla?
 

Czy w Polsce powinny ukazywać się gazety narodowe redagowane przez Leszka Bubla?
 

Czy Leszek Bubel za wyrażanie swoich opinii powinien pójść do więzienia?
 

Czy w Polsce mamy wolność publikacji i wyrażania opinii?
 

Czy jesteś za ratyfikacją Traktatu Lizbońskiego?
 

Czy w Polsce powinna działać bez prokuratorsko-politycznych szykan Polska Partia Narodowa?
 

Czy wiesz co to jest narodowa opcja?
 

Który utwór z płyty zespołu "Leszek Bubel Band" pt. "Longinus Zerwimycka" jest najlepszy?
 

Który utwór z 3. płyty "Leszek Bubel Band" W hołdzie NSZ pt. "Biało-Czerwona krew" jest najlepszy?
 

ZMARŁ BOHDAN PORĘBA | Drukuj |
Bohdan Poręba: Najbardziej kontrowersyjna postać polskiego kina
Fanatyk czy patriota?
Kazimierz Kutz powiedział kiedyś, że gdyby rozpisać konkurs na najbardziej nielubianą
zobacz też: TRIUMF BOHDANA PORĘBY
postać w środowisku filmowym, to reżyser „Hubala” wygrałby w cuglach. Od wielu lat Bohdan Poręba przebywał poza krwiobiegiem polskiej kultury. Dla jednych patriota i artysta wyklęty, dla innych fanatyk, antysemita, piewca narodowego komunizmu, a przede wszystkim symbol tego, co najgorsze w polskiej polityce powojennej.
O tym jak silne emocje budziła w środowisku osoba Poręby niech świadczy fakt, że Stanisław Bareja wielokrotnie kpił z niego w swoich filmach. Koledzy nigdy nie wybaczyli mu koneksji z PRL-owską władzą i przynależności do Zjednoczenia Narodowego „Grunwald”, tropiącego „syjonistyczne spiski”.
Do historii przeszło również jego spotkanie z Andrzejem Czeczotem. Kiedy reżyser odmówił podania mu ręki, karykaturzysta odpowiedział: „I słusznie, panie Poręba, bo pan jest ch***m, a ch*j rąk nie posiada”…
Najmłodszy reżyser Europy
Bohdan – a właściwie Jerzy Bogusław – Poręba urodził się 5 kwietnia 1934 roku w Wilnie w rodzinie o silnie narodowych tradycjach. Był synem sanacyjnego oficera, czym później tłumaczył swoje przystąpienie do komunistycznej ZMP (Związek Młodzieży Polskiej).
- W Polsce Ludowej z takim pochodzeniem byłem elementem podejrzanym. Dzięki ZMP dali mi spokój - tłumaczył.
W 1955 roku ukończył Wydział Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Jak sam mówi, po studiach był najmłodszym reżyserem w Europie. Miał zaledwie 21 lat.
Sześć lat na bezrobociu
Rok później udało mu się nakręcić dokument zatytułowany „Apel poległych”, który pierwotnie miał zrobić Andrzej Wajda. W 1959 r. zadebiutował pełnometrażowymi „Lunatykami”.
Wszystko zmieniło się w 1963 roku, kiedy Poręba wyreżyserował „Daleką drogę” – historię I Dywizji Pancernej generała Stanisława Maczka. Mimo dość jednoznacznej, pro-PRL-owiej wymowy, film kosztował reżysera złamanie kariery.
Dlaczego? Poręba twierdzi, że został poszkodowany wskutek rozgrywek partyjnych, choć nie wyklucza, że w sprawie maczał palce ówczesny szef polskiej kinematografii Aleksander Ford, antypolski Żyd, donosiciel i zadeklarowana świnia. Pewne jest, że do Poręby przylgnęła łatka nacjonalisty.
Reżyser dostał propozycję kręcenia kryminałów, którą odrzucił. Przez sześć kolejnych lat był bezrobotny.
„Poświęciłem życie odkłamywaniu historii Polski”
„Daleka droga” zapoczątkowała militarno-patriotyczną twórczość Poręby. W wywiadzie dla miesięcznika Film z 1985 r. podkreślał, że interesuje go „walka dobra ze złem, a nie zgoda na zło”, a narodowe zaangażowanie kinematografii uważa za wartość najwyższą.
- Poświęciłem życie odkłamywaniu historii Polski. Ktoś napisał nawet, że ja walczę swoimi filmami o amnestię dla naszej historii - tak reżyser podsumował swoją twórczość w wywiadzie z 2008 roku.
Marzec 1968 r. i antysyjonistyczna nagonka
Przełomem, który ukształtował tożsamość polityczną Poręby, były wydarzenia z marca 1968 roku. Antysyjonistyczna kampania i działalność frakcji „partyzantów” gen. Mieczysława Moczara (choć filmowiec zaprzecza, że łączyła ich jakakolwiek znajomość) wywarła duże wrażenie na filmowcu, który rok później wstąpił do PZPR.
Po marcu nastał najlepszy okres dla jego twórczości. Poręba stworzył „front narodowy w kinematografii”, nakręcił m.in. serial dla młodzieży „Gniewko, syn rybaka”, dramat społeczno–psychologiczny „Prawdziwe oczy” oraz swój najlepszy film „Hubal” o pierwszym partyzancie II wojny światowej.
- Boże, ile wspaniałych recenzji, ile gratulacji wtedy odebrałem, trzymam je wszystkie do dziś. Ile łez w oczach kombatantów widziałem. Chciałbym jeszcze raz przeżyć coś takiego - wspominał kilka lat temu filmowiec.
„Bareja ciągle sobie ze mnie  jaja robił”
„Hubal” okazał się wielkim sukcesem, a Porębie zaproponowano objęcie stanowiska kierowniczego w nowo utworzonym Zespole Filmowym „Profil”.
Z tamtego okresu słynne są jego wystąpienia na kolaudacjach, podczas których niezbyt pochlebnie, delikatnie mówiąc, wyrażał się m.in. o „Przesłuchaniu” Bugajskiego czy „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz” Barei, który przez następny rok musiał przerabiać film i użerać się z cenzurą. Zresztą reżyser kultowych komedii nie był mu dłużny. W swoich późniejszych filmach wielokrotnie dyskretnie naigrawał się z Poręby.
- Bareja ciągle sobie ze mnie jaja robił. Taka środowiskowa poprawność polityczna. A niech się śmieją – myślałem. Niechby nawet reżyser w „Misiu” nazywał się Porębal, a nie Zagajny, mnie to nie przeszkadza - mówił.
W „Misiu” reżyser, który kręci„Ostatnią paróweczkę hrabiego Barry’ego Kenta” pierwotnie miał nazywać się Porębal (sprzeciw cenzury). Z kolei w „Zmiennikach” pojawia się postać reżysera Barewicza, tropiciela żydowskich spisków i twórcy filmu „Spadkobiercy Grunwaldu”. Również w jednej ze scen w„Alternatywy 4” pojawia się dość jednoznaczna aluzja do jego osoby i środowiska w jakim się obracał.
Tropiciele syjonistycznych spisków
W latach 80. Poręba stał się jedną z najbardziej znienawidzonych osób w zażydzonym środowisku. Często wypominano mu żywe koneksje z partią, a jego współpracowników nazywano „ułanami Rakowieckiej” (na tej ulicy mieściła się siedziba MSW – przyp. red.). W 1980 roku reżyser podpisał wraz z 43 innymi dziennikarzami i artystami apel do władz PRL o zaostrzenie polityki kulturalnej.
Jednak najbardziej ciekawym epizodem w karierze Poręby okazało się przystąpienie do nacjonalistycznego i antysyjonistycznego Zjednoczenia Patriotycznego „Grunwald”, często nazywanego najczarniejszą sotnią PZPR.
Zrzeszało ono działaczy narodowych, którzy akceptowali peerelowską rzeczywistość lat osiemdziesiątych. Członkowie obsesyjnie tropili „elementy syjonistyczne” (m.in. w opozycji demokratycznej) orazstraszyli niemieckim rewizjonizmem.
Pierwsze publicznej wystąpienie „Grunwaldu” miało miejsce 8 marca 1981 roku i było reakcją na rocznicową sesję zorganizowaną przez „Solidarność” na Uniwersytecie Warszawskim.
„O syjonizmie, który nie ucichł po 1968 roku i znów nas atakuje”
Poręba został przewodniczącym Rady Krajowej „Grunwaldu”, jeździł po kraju, występował nawet z czterema odczytami dziennie. O czym mówił?
- O zagrożeniach, jakie niesie „Solidarność”, kiedy ulega wpływom KOR-u. O Kuroniach i Michnikach wszelkiej maści, którzy chcą zdobyć władzę. O tym, że razem z Bermanami, Mincami, Zambrowskimi chcą przywrócić w Polsce stalinizm. O syjonizmie, który nie ucichł po 1968 roku i znów nas atakuje. I o klasie robotniczej, która powinna być czujna i na to nie pozwolić - wspominał reżyser „Hubala”.
„Grunwald” działał w porozumieniu z „betonem” PZPR i był wspierany m.in. przez Stanisława Kociołka.
Od 1983 roku zaczęło działać wydawnictwo „Unia Nowoczesnego Humanizmu”, które wydawało m.in. publikacje Jędrzeja Giertycha. Zjednoczenie zostało rozwiązane w połowie lat 90.
Bezrobotny od 20 lat
W latach 80. Poręba nakręcił jeszcze kilka filmów – m.in. serial „Polonia Restituta” oraz dramat „Penelopy”, jednak było mu coraz trudniej. Ostracyzm środowiskowy dawał mocno o sobie znać. Reżyser zaczął być traktowany jak banita.
Ostatnią jego fabułą była „Siwa legenda” z 1991 roku. Przez kolejne lata Bohdan Poręba bezskutecznie próbował zainteresować swoimi scenariuszami potencjalnych inwestorów i filmowców.
- Poświęciłem życie odkłamywaniu historii Polski, ktoś napisał nawet, że ja walczę swoimi filmami o amnestię dla naszej historii. Dlaczego więc, do cholery, mam dziś tak strasznie pod górę? Najgorsze, że zlikwidowali mi „Profil” – żalił się Poręba w 2008 roku. - Ja rozumiem zasady kapitalizmu, rozumiem, że teraz samemu trzeba zarobić, znaleźć sponsorów, a nie czekać na dotację. Tylko że nikt mi nie dał szansy. „Profil” zlikwidowano nagle i bezprawnie. Napisałem w tej sprawie dziesiątki skarg i listów. Pisałem do premierów, do Sejmu, do Senatu – dodał reżyser, który od ponad 20 lat jest bezrobotny, jeśli nie liczyć wyreżyserowanego przez niego przedstawienia „Zmartwychwstanie”, na które pieniądze dał… Andrzej Lepper.
Samoobrona, listy do premiera i cebula
Próbował zajmować się polityką – w 1993 roku kandydował do Sejmu z list Samoobrony. W wyborach samorządowych w 2010 r. bez powodzenia kandydował do rady miasta Warszawy z listy Polski Patriotycznej. Nie poszło mu też w biznesie – został oszukany przez wspólnika, z którym miał eksportować cebulę do Rosji.
Od czasu do czasu był zapraszany na odczyty, prowadził bloga, publikował. Sam mówił, że ma masę scenariuszy, które tylko czekają na sfilmowanie.
- Nazwisko Poręba ma czarną legendę. I brakuje odważnego, który podałby mi rękę. Ale ja nigdy nie składam broni - mówił reżyser „Hubala”.
Do końca życia bezskutecznie próbuje przypomnieć o sobie kolejnym politykom. Kilka lat temu wysłał nawet długi list do premiera Jarosława Kaczyńskiego. Nigdy nie otrzymał odpowiedzi.
gk/mf/mn

Filmografia

Reżyser
Siwa legenda (1991)
Penelopy (1988)
Złoty pociąg (1986)
Katastrofa w Gibraltarze (1983)
Polonia Restituta (1980) – film
Polonia Restituta (1982) – serial telewizyjny
Gdzie woda czysta i trawa zielona (1977)
Jarosław Dąbrowski (1975)
Hubal (1973)
Prawdzie w oczy (1970)
Gniewko, syn rybaka (1969–1970, na podstawie scenariusza Poręby w 1977 r. zrealizowano serial Znak orła)
Nad Odrą (1965)
Daleka jest droga (1963)
Droga na Zachód (1961)
Lunatycy (1959)
Wyspa wielkiej nadziei (1957)
Apel poległych (1956)
I dla nas słońce świeci (1956)
Nord FF1’’ (1954)
Scenarzysta
Prawdzie w oczy (1970)
Nad Odrą (1965)
Lunatycy (1959)
Odznaczenia
Uhonorowano go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką „Za Zasługi dla Warszawy” i Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”. W 1978 r. został odznaczony Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”, a w 1983 r. otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.



« poprzedni artykuł   następny artykuł »
Przejdź do sklepu
 
A TY JUŻ ODWIEDZIŁEŚ STRONĘ
LESZKA BUBLA NA FACEBOOKU?

APEL DO WSZYSTKICH UCZCIWYCH LUDZI

SZANOWNI PAŃSTWO,

W dniu 20 maja 2014 r. w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy na godz. 10.15 w sali 203 miałem wyznaczony termin posiedzenia pojednawczego w sprawie, którą wytoczył mi Stanisław Sołtysiński.
Pod salą Stanisław Sołtysiński bezpardonowo mnie zaatakował, używając przemocy, naruszył moją nietykalność cielesną i spowodował uszczerbek. Był to typowo chuligański wybryk ze strony Stanisława Sołtysińskiego. Stanisław Sołtysiński przybył do Sądu w towarzystwie swoich przydupasów w liczbie dwóch, którzy mogli widzieć to zdarzenie, ale na pewno zrobią wszystko, żeby chronić przed obliczem wymiaru sprawiedliwości swojego pryncypała i mnie oczernić. Wobec tego apeluję do wszystkich z Państwa, którzy byli tego dnia w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy i widzieli to zdarzenie, żeby zdobyli się na odwagę i do mnie zadzwonili. Szukam świadków tego zdarzenia.
Z góry dziękuję za pomoc
Leszek Bubel
tel. kom.: 506 219 698

Wszelkie prawa zastrzeżone. © www.polskapartianarodowa.org
Odwiedza nas 15 gości