SZCZEGÓLNIE GORĄCO POLECAMY


Linki

Sondy
Którą nację lubisz?
 

Która z partii politycznych ma największy procent mniejszości narodowych
 

Ile osób narodowości żydowskiej mieszka w Polsce?
 

Jaki procent mediów w Polsce jest całkowicie w polskich rękach?
 

Jaki procent prawdy podają media o. Rydzyka?
 

Które media podają prawdę?
 

Cz czytasz gazety redagowne przez Leszka Bubla?
 

Czy w Polsce powinny ukazywać się gazety narodowe redagowane przez Leszka Bubla?
 

Czy Leszek Bubel za wyrażanie swoich opinii powinien pójść do więzienia?
 

Czy w Polsce mamy wolność publikacji i wyrażania opinii?
 

Czy jesteś za ratyfikacją Traktatu Lizbońskiego?
 

Czy w Polsce powinna działać bez prokuratorsko-politycznych szykan Polska Partia Narodowa?
 

Czy wiesz co to jest narodowa opcja?
 

Który utwór z płyty zespołu "Leszek Bubel Band" pt. "Longinus Zerwimycka" jest najlepszy?
 

Który utwór z 3. płyty "Leszek Bubel Band" W hołdzie NSZ pt. "Biało-Czerwona krew" jest najlepszy?
 

Start arrow NSZ arrow Lubelskie echa zabójstwa S. Wacławskiego i J. Grotkowskiego
Lubelskie echa zabójstwa S. Wacławskiego i J. Grotkowskiego | Drukuj |
(cz.1 - Wstęp, Reakcje na śmierć Stanisława Wacławskiego)

Szczególnie uwypuklonym przez historiografię przejawem działalności akademickiej młodzieży narodowej były konflikty na tle narodowościowym. Wszechpolacy już na progu niepodległości apelowali o wprowadzenie zasady numerus clausus na uczelniach wyższych. Zasada ta, miała dotyczyć młodzieży niepolskiej, polegała na procentowym limicie naboru młodzieży danej społeczności do szkół wyższych, proporcjonalnie do ogólnej liczby danej mniejszości mieszkającej w Polsce, szczególnie uderzało to w młodzież żydowską, albowiem odsetek studiujących na polskich uczelniach Żydów kilkakrotnie przekraczał procentową liczbę mieszkających na terenie Polski Żydów. Pierwsze wiece młodzieży domagające się unarodowienia polskich uczelni miały miejsce w listopadzie 1922 r., jako pierwsi wystąpili 1 listopada studenci Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Natomiast pierwszą masową, głośną akcją w walce o unarodowienie polskich uniwersytetów był wiec w Warszawie, który się odbył 23 listopada 1922 r. W wiecu obok narodowców uczestniczyli członkowie katolicko-społecznego „Odrodzenia”. Na wiecu przyjęto rezolucję domagającą się od senatów wyższych uczelni zaprzestania przyjmowania Żydów na wyższe uczelnie do chwili zmniejszenia się ich do 11% ogółu studentów. „Młodzież Wszechpolska” oficjalnie hasło numerus clausus wysunęła podczas II zjazdu MW w Poznaniu w 1923 r., zasadę te uznali za pilną potrzebę ratowania kultury polskiej, obawiali się ze mieszanie się obcych elementów z żywiołem polskim doprowadzi do osłabienia suwerenności narodu. Radykalizacja postawy Wszechpolaków m.in. ze względu na pogłębiający się kryzys ekonomiczny nasiliła się na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych, co narastało w latach trzydziestych. Zdaniem Mieczysława Sobczaka konflikt polsko-żydowski początkowo toczył się na płaszczyznach gospodarczej i politycznej, jednak z czasem nastąpiło znaczne przesunięcie na płaszczyznę wyznaniową, kulturową i cywilizacyjną (M. Sobczak, Stosunek Narodowej demokracji do kwestii żydowskiej w Polsce w latach 1918-1939, Wrocław 1998, s. 106, 140-146).

Znaczne zaostrzenie sytuacji nastąpiło po zajściach polsko-żydowskich na uniwersytecie w Wilnie 10 listopada 1931, kiedy to kamieniem śmiertelnie ugodzony został przez bojówkę żydowską, student prawa Stanisław Wacławski (członek MW), a w roku następnym 27 listopada, we Lwowie śmiertelnie nożem przez Żyda ugodzony został Jan Grotkowski (korporant). Odpowiedzią na zabójstwo Wacławskiego były wiece we wszystkich ośrodkach akademickich w Polsce, ponadto zasadę numerus clausus zastąpiono znacznie ostrzejszą numerus nullus mającą na celu całkowite „oczyszczenie” z Żydów szkolnictwa polskiego. Powołano do życia Ligę Zielonej Wstążki, której zadaniem było organizowanie bojkotu ekonomicznego i kierowanie akcją antyżydowską. Domagano się izolacji kulturalnej, wprowadzenia gett ławkowego, czyli odizolowanie młodzieży żydowskiej w salach wykładowych od studentów polskich, dla młodzieży żydowskiej przeznaczone były miejsca po lewej strony sali, a nie przestrzeganie tej zasady groziło nie wpuszczeniem do sali lub nawet pobiciem. W 1932 r. młodzi działacze Obozu Wielkiej Polski wydali broszurę: „Wytyczne w sprawach żydowskiej, mniejszości słowiańskich, niemieckiej, zasad polityki gospodarczej”, w której domagali się odebrania społeczności żydowskiej praw obywatelskich na rzecz statusu przynależnego do państwa, ponadto postulowali m.in. zakaz małżeństw mieszanych i zmiany nazwisk, uwidacznianie żydowskiego pochodzenia w drukarniach, zakazywano zatrudniania w żydowskich firmach nie-Żydów i w polskich firmach zatrudniania Żydów co miało rozwiązać problem bezrobocia. Żydzi mogliby zakładać swoje szkoły, ale poza gettem dyplomy w nich uzyskane traciły by ważność, mieli by prawo do tworzenia własnych instytucji samorządowych i swobody kultu za wyjątkiem uboju rytualnego i zakazu pracy w niedziele.

Reakcje na śmierć Stanisława Wacławskiego

W związku z brakiem studentów wyznania mojżeszowego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, kwestia numerus clausus w murach lubelskiej uczeni nie istniała, jednakże wśród lubelskiej braci studenckiej wydarzenia mające miejsce w innych ośrodkach akademickich bez echa nie przechodziły. Zajścia z listopada 1931 r., w których zginął polski student Wszechpolak, były szczegółowo opisywane przez lubelską prasę żydowską, jak również endecki „Głos Lubelski”, przy czym zwaśnione strony nawzajem oskarżały się o prowokacje zajść. Efektem śmierci Stanisława Wacławskiego były manifestacje młodzieży akademickiej, które objęły cały kraj.

9 listopada 1931 r., po zebraniu inaugurującym nowy rok akademicki, koła lubelskiego „Młodzieży Wszechpolskiej”, odbytym w gmachu Uniwersytetu, grupa złożona z około 80 osób uformowała na Krakowskim Przedmieściu pochód, który został rozproszony przez policję, przy czym zatrzymano, a następnie do komisariatu doprowadzono siedmiu najbardziej hałasujących, których po wylegitymowaniu zwolniono. Zaostrzenie sytuacji w Lublinie nastąpiło w związku z publikacją informacji o zamordowaniu polskiego studenta Stanisława Wacławskiego w Wilnie. Władze Uniwersytetu wzywały do zachowania spokoju, natomiast ks. Rektor J. Kruszyński na Mszy Świętej rozpoczynającej Tydzień Akademika 15 listopada podkreślił, iż młodzież akademicka Lublina powinna łączyć się w żałobie z kolegami z Wilna w związku z tragiczną śmiercią kolegi, wcześniej uznał wszelkie manifestacje o charakterze burzliwym za niewskazane i nie prowadzące do celu. 15 listopada o godzinie 9 rano, staraniem „Młodzieży Wszechpolskiej” oraz korporacji akademickich „Concordia” i „Hetmania” w kościele OO. Kapucynów, odprawione zostało nabożeństwo żałobne za dusze śp. Wacławskiego, przez kapelana „Concordii”, ks. Henryka Insadowskiego, na którym był m.in. Rektor KUL. Natomiast o godzinie 11 w kaplicy KUL, odprawiona została wspomniana już Msza Św. z racji rozpoczynającego się Tygodnia Akademika. Po nabożeństwie w gmachu uczelni Wszechpolacy zorganizowali wiec, w celu zamanifestowania swojej solidarności z kolegami ze środowisk, które walczą o wprowadzenie zasady numerus clausus. Na wiecu przemawiali – prezes koła lubelskiego MW Jerzy Lachowicz i prezes sądu koleżeńskiego (poprzedni prezes koła) MW Anioł Kazimierz Kozłowski. W przemówieniach swych nawoływali do wprowadzenia w życie postulatów Ligi Zielonej Wstążki tj. bojkotu ekonomicznego i kulturowego społeczności żydowskiej, ponadto wzywali kolegów do zachowania spokoju. O godzinie 12 na Krakowskim Przedmieściu studenci – zdaniem władz administracyjnych – próbowali sformułować pochód i wciągając do niego młodzież ze szkół średnich. Około 100 osobowy pochód wznoszący okrzyki antyżydowskie rozbiła policja, zatrzymując 3 studentów, jedną studentkę i 14 uczniów zawodowych szkół średnich. Uczniów zwolniono o godzinie 18, których przekazano szkołom w celu „wyciągnięcia odpowiednich konsekwencji”. Studentów zwolniono po przesłuchaniu przez prokuratora Lubelskiego Sądu Okręgowego około godziny 20.

Inaczej przebieg zdarzeń przedstawił „Głosu Lubelskiego”, jednak za ich prezentacje jak i za postawione przez redakcję dziennika stanowisko Starostwo Grodzkie skonfiskowało 17 listopada numer „Głosu Lubelskiego”. 15 grudnia Sąd Okręgowy w Lublinie uchylił konfiskatę, albowiem w treści artykułu nie dopatrzono się przestępstwa, redakcja dziennika opublikowała go w dniu następnym. Znaczne rozbieżności w relacjach sanacyjnych władz administracyjnych i „Głosu Lubelskiego” dotyczą wypadków na Krakowskim Przedmieściu. Wedle doniesień narodowego dziennika wynika, iż idącą do Katedry Lubelskiej na uroczystości ku czci Św. Stanisława Kostki młodzież szkolną ze szkoły ogrodowej zaatakowała policja po czym ją rozproszyła. „Głos Lubelski” nieco ironizując podał, iż zapewne policjanci pomylili uczniów ze studentami. Po Mszy Św. wiadomość o zajściu przed nabożeństwem, sprowokowała uczniów ze szkół zawodowych, którzy na Krakowskim Przedmieściu zaczęli tworzyć grupki wznoszące okrzyki przeciwko policji. W efekcie policjanci podjęli interwencję w celu rozproszenia hałasującej młodzieży. Podczas pacyfikacji zajść zostało aresztowanych czworo studentów, dwóch z nich należeli do „Odrodzenia” oraz dwóch Wszechpolaków. Zatrzymanym studentom postawiono zarzut nawoływania do zakłócania spokoju publicznego. Członkowie „Odrodzenia” zostali zatrzymani, gdyż wówczas w związku z odbywającym się Tygodniem Akademika szedł pochód członków tej organizacji, a zatrzymani nawoływali – zdaniem redaktora „Głosu Lubelskiego” – do szybszego tempa marszu. Natomiast członkowie „Młodzieży Wszechpolskiej” czekali właśnie na przystanku autobusowym. Policja zatrzymała ponadto 14 uczniów ze szkół: budowlanej, handlowej i ogrodniczej. Po interwencji księdza Rektora studentów zwolniono.

Jeszcze tego samego dnia o godzinie 20 w lokalu Bratniej Pomocy Studentów KUL odbyło się zebranie członków MW i „Odrodzenia”, na które przybyli w towarzystwie ks. Rektora zatrzymani akademicy, witani owacyjnie przez resztę zebranych. Początkowo ks. Józef Kruszyński zezwolił akademikom na zorganizowanie wiecu na terenie uczelni, jednak dnia następnego owe zezwolenie wycofał. Konsekwencją opisywanych wydarzeń było cofniecie przez Starostę Grodzkiego zezwolenia na organizację Tygodnia Akademika. 18 listopada na zebraniu MW Jerzy Lachowicz omówił przebieg zajść na innych ośrodkach akademickich, poczym przyjęto rezolucję domagającą się wprowadzenia numerus clausus i postanowiono bojkotować Żydów na polu ekonomicznym i towarzyskim. Dzień wcześniej podobne stanowisko zajęło SKMA „Odrodzenie”, na którym Konstanty Turowski wygłosił referat: „Kwestia żydowska na wyższych uczelniach”, natomiast piłsudczykowski Związek Polskiej Młodzieży Demokratycznej potępił ekscesy antyżydowskie. 19 listopada „Głos Lubelski” opublikował uchwałę Delegacji Kół Naukowych Studentów KUL, w którym domagali się: wprowadzenia numerus claussus na wyższych uczelniach oraz ułatwienia studiów niezamożnej polskiej młodzieży, bojkot sztuki, literatury a zwłaszcza filmu żydowskiego, które to akademicy uznali za rozwiązłe i demoralizujące, bojkotu towarzyskiego i ekonomicznego Żydów, a jednocześnie popierania wytwórczości i handlu polskiego. Uchwała została podpisana przez Prezesa Delegacji Kół Naukowych – Elżbietę Dubajówną i sekretarza delegacji – Jerzego Lachowicza, oboje byli członkami MW.
c.d.n.
autor: Rafał Dobrowolski
My, nowe pokolenie! 2005/1 (21)






« poprzedni artykuł
Przejdź do sklepu
 
A TY JUŻ ODWIEDZIŁEŚ STRONĘ
LESZKA BUBLA NA FACEBOOKU?

APEL DO WSZYSTKICH UCZCIWYCH LUDZI

SZANOWNI PAŃSTWO,

W dniu 20 maja 2014 r. w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy na godz. 10.15 w sali 203 miałem wyznaczony termin posiedzenia pojednawczego w sprawie, którą wytoczył mi Stanisław Sołtysiński.
Pod salą Stanisław Sołtysiński bezpardonowo mnie zaatakował, używając przemocy, naruszył moją nietykalność cielesną i spowodował uszczerbek. Był to typowo chuligański wybryk ze strony Stanisława Sołtysińskiego. Stanisław Sołtysiński przybył do Sądu w towarzystwie swoich przydupasów w liczbie dwóch, którzy mogli widzieć to zdarzenie, ale na pewno zrobią wszystko, żeby chronić przed obliczem wymiaru sprawiedliwości swojego pryncypała i mnie oczernić. Wobec tego apeluję do wszystkich z Państwa, którzy byli tego dnia w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy i widzieli to zdarzenie, żeby zdobyli się na odwagę i do mnie zadzwonili. Szukam świadków tego zdarzenia.
Z góry dziękuję za pomoc
Leszek Bubel
tel. kom.: 506 219 698




WSTĄP DO POLSKIEJ PARTII NARODOWEJ
LISTA 100 PEDZIÓW I LESBIJEK WG. LESZKA BUBLA
JESTEM HOMOFOBEM
(słowa i wokal Leszek Bubel)
HYMN EMIGRACJI

 
 
MILIONY, MILIONY...
 








You Tube

 Zobacz! Nasze piosenki i teledyski na portalu YouTube


"Szabas goj"
słowa, muzyka Leszek Bubel


"Hymn kibiców - do boju Polsko"
słowa,muzyka, Leszek Bubel
)


"Polak, Węgier dwa bratanki"
słowa,muzyka, wokal Leszek Bubel


Biało-czerwona krew
Słowa, muzyka, wokal: Leszek Bubel






















Chłopcy silni jak stal
Muzyka: Leszek Bubel

Panie Romanie Wielkiej Polski Hetmanie
Słowa, muzyka, wokal (nr 3): Leszek Bubel

Hymn PolskiejPartiiPrzyjaciół Piwa
Słowa, muzyka, wokal: Leszek Bubel

Najpiękniejsze są Słowianki
Słowa, muzyka: Leszek Bubel

Polska na tarczy  (wymagane konto na YT)
Słowa, muzyka: Leszek Bubel

Jestem homofobem (wymagane konto na YT)
Słowa, muzyka, wokal: Leszek Bubel

Hymn emigracji
Słowa, muzyka: Leszek Bubel

Okupacja – go to hell!
Słowa, muzyka, wokal: Leszek Bubel

Masakra
Słowa, muzyka: Leszek Bubel

Bolek Wałęsa
Słowa, muzyka: Leszek Bubel

Rebe Muchomorek
Słowa, muzyka, wokal: Leszek Bubel

Epitafium dla LPR
Słowa, muzyka: Leszek Bubel

Obrzezaj się
Słowa, muzyka, wokal: Leszek Bubel


J...ać PZPN
Słowa, muzyka, wokal: Leszek Bubel

Do boju Polsko
Słowa, muzyka: Leszek Bubel

Szczerbiec
Muzyka: Leszek Bubel


 

6. płyta LBB do pobrania!

Pobierz wszystkie utwory z 6. płyty zespołu "Leszek Bubel Band" pt. "Życie i śmierć dla Narodu"
Wszelkie prawa zastrzeżone. © www.polskapartianarodowa.org
Odwiedza nas 7 gości